Menu

EMOTIE ETEN

Als ik terug denk aan mijn jeugd zijn het niet de mooie en warme herinneringen die de boventoon voeren. Natuurlijk zijn die er echt wel geweest, maar ik herinner mij vooral dat ik ´s morgens als jong meisje, voor mijzelf een boterham smeerde, die ik dan alleen aan tafel op at.

Toen ik 3 jaar was verloor ik  mijn vader door zelfdoding.  Mijn moeder, een ontzettende binnenvetter, had nadien niet echt oog meer voor mij. Vooral bezig met  haar eigen verdriet. Niet bezig om haar verdriet onder ogen te zien, niet bezig om door de pijn heen te gaan, maar bezig met het weg eten van die pijn. Wat natuurlijk geen bal hielp. De pijn bleef.

Chocolade, patat, leverworst, kaas vulde de grote leegte op die mijn vader had achtergelaten. Dagen werden in bed of op de bank doorgebracht, in nachtpon en met een doos chocolade binnen handbereik.

Bij iedere hap werd het gewicht hoger en het verdriet verder weggestopt.

Na een aantal jaren trouwde mijn moeder opnieuw. Haar gewicht schommelde op en neer samen met haar gemoedstoestand. Soms ging het wat beter soms wat slechter. Tot op een dag in december, ik zal een jaar of 17 zijn geweest, ook   mijn (stief) vader zijn leven te zwaar vond en ook hij zichzelf van het leven beroofde. Opnieuw werden de emoties door mijn moeder niet onder ogen gezien, maar was eten de oplossing om geen pijn te voelen. De huisarts gaf pillen zodat er minder honger zou zijn. Die pillen, hoe goed bedoeld, waren niet de oplossing….natuurlijk niet.

Want als honger niet het probleem is , is eten nooit de oplossing. En honger was natuurlijk niet het probleem.

Veel beter was geweest als er hulp en begeleiding was geweest bij het verwerken van de emoties. Om daarna aan de slag te gaan met het overgewicht.

Ikzelf heb ook last gehad van mijn verleden.  Natuurlijk,  daar doe ik verder niet dramatisch over, mijn verleden heeft mij naast dat ik veel verdriet heb gehad ook sterk gemaakt en gevormd tot de vrouw die ik nu ben.

Ik eet echt nog wel eens een hele reep chocolade op. Chips ik blijf het lekker vinden.Ik ben geen slanke den, zal dat ook niet  worden en  ik heb daar vrede mee. Belangrijk is dat ik mijn emoties herken. Ik ben tevreden met wie ik ben. Iets te zwaar, dat wel,  maar aan emotie eten doe ik, op af en toe een verkeerd moment na,  niet. Omdat ik van nabij heb gezien dat eten nooit het probleem oplost.

Misschien herken jij bij jezelf het weg eten van jouw emoties. Of jouw verhaal nu heftig is of iets minder heftig, jij voelt je misschien wel zielig en zoekt troost bij die reep chocolade, die zak chips en bij nog veel meer ongezond lekkers.

Maar emotie eten is nooit de oplossing van jouw probleem. Nooit!

Misschien heb jij al verschillende malen een dieet gevolgd. Soms met goed resultaat , soms was het resultaat misschien iets minder.  Bijna altijd kwamen na het stoppen van het dieet de kilo’s er weer bij. Bij bijna alle diëten wordt  het  belangrijkste vergeten.  Ze vergeten je te vragen hoe het komt dat je te zwaar bent geworden.

 

Wil jij actief aan de slag om het emotie eten achter je te laten? Tijdens een vrijblijvend gesprek kunnen we samen kijken of ik degene ben die jou hierbij kan helpen. De thee staat klaar.

Charlotte

Dare to be happy-omdat diëten niet de oplossing is